ARACI

ARACI

Soğuk bir kış günüydü. Isa okula giderken fakir bir çocukla karşılaştı. Zavallının sırtında palto

yoktu.  Ayağındaki  yırtık  ayakkabının  su  aldığı  her  hallinden  belliydi.  Isa,  içinin  titrediğini

hissetti. Kendi ailesi pek varlıklı değildi; ama kimseye muhtaç olmadan geçinip gidiyorlardı.

Yoksul çocuğu takip etmeye başladı. Onun kendi okullarına girdiğini görünce şaşırdı. Daha önce onu gördüğünü hatırlamıyordu. Ona yardım edebilmek için ne yapması gerektiğini düşündü; bir çıkar yol bulamadı. Iki yıldır giydiği botunu çıkarıp verse, yerine giyeceği bir başkası yoktu.

     Öğle tatilinde yoksul çocuğu buldu. Kendisiyle arkadaş olmak istediğini söyledi ve onunla

hemencecik kaynaştı. Zavallının babası birkaç yıl önce ölmüştü. Annesi ve iki küçük kardeşiyle

birlikte yaşıyordu. Mahalleye yeni taşınmışlardı. Isa, çantasındaki bisküvileri onunla paylaştı.

Akşam babasına:

- Öğretmenimiz bir ödev verdi. Fakirlere nasıl yardım edildiğini araştıracağız, dedi.

Babası ona bazı tavsiyelerde bulundu. Fakirlere nasıl yardım edileceğini söyledi.

  Ertesi gün Isa okuldan çıkınca, doğruca yoksullara yardım vakfına gitti.

 Orada gördüğü temiz yüzlü bir adama, fakir arkadaşının halini anlattı ve ona yardım etmelerini söyledi.  Bu  iyi  kalpli  adam  Isa’nın  davranışını  çok  beğendi;  onu  kutladı.  Arkadaşının  nerede oturduğunu öğrenmesini istedi ve ona şunları söyledi:

 - Senin gibileri hem Allah, hem de Peygamber sevver. Çünkü sen Peygamber efendimizin şu

hadisine uygun davrandın:

"Hayır yapılmasına aracı olan, hayır yapmış gibi sevap kazanır." (Tirmizi, İlim, 14)

Kaynak: M.Yaşar Kandemir/Hikayelerle Çocuklara 40 Hadis